Skądże Jezu miły ta głęboka rana,
Kiedyż Sercu Twemu ona jest zadana!
Czyjaż ręka, czyjaż siła
Twoje Serce wskroś przebiła?
Dzieło to miłości, wina ludzkich złości.

Gdy Cię miłość Twoja na świat sprowadziła,
Kiedy w nędzny żłobek Ciebie porzuciła,
Gdyż złożony był na sianku
Już wtedy, Boży Baranku,
Ranę w Sercu miałeś, za ten świat cierpiałeś.

Gdy piersi dziewicze Twojej Matki ssałeś
Kiedy na wygnaniu w Egipcie płakałeś,
Już miłości dziwna siła
Boskie Serce Twe raniła.
Lecz nikt nie znał tego wśród świata obcego.

Gdy ciężko pracując żyłeś w Nazarecie,
Królu wiecznej chwały, wzgardzony na świecie,
Już w Twym Sercu była Rana,
Tylko Matka ukochana
Twoją miłość znała, z Tobą współcierpiała.

Potem o Pasterzu dobry, gdy szukałeś
Owieczki zgubionej, którą tak kochałeś.
Gdyś ją wydobywał z cierni,
Już ludzie niemiłosierni
Serce Twe ranili z miłości szydzili.

Więc tę miłość jawnie okazać im chciałeś
Gdy wśród krzyża męki Serce przebić dałeś
By tak długo ukrywana
Serca Twego Boska Rana
Widoczną się stała, grzesznych Ci zyskała.

Lecz jakaż to boleść, o najmilszy Panie,
Jakże zawiedzione Twe oczekiwanie,
O mój Jezu, nawet Twego
Serca włócznią zranionego
Ludzie nie kochają, światu serce dają.

Gdyu świat Tobą gardzi, Zbawicielu drogi,
My Ci serca nasze niesiemy pod nogi,
Serca nasze poświęcamy,
Bo innego nic nie mamy.
Zamknij nas, o Panie, wiecznie w Serca Ranie.

Zamknij też w Niej z nami naszego Pasterza,
Który chwałę Serca Twojego rozszerza,
Połącz serce jego z Twojem
Zalej łask i pociech zdrojem,
Przytul go do Siebie, na ziemi i w niebie.

Przygarnij do Siebie i nasz naród cały.
Dawne cnoty wzbudź w nim, gorliwość Twej chwały.
Gdy Tobie kornie się zniża,
Niech Twe Serce doń się zbliża!
Ocalże nas Boże! Niech nas wróg nie zmoże.

No related posts.